Tempe- Hier in Tempe, dat tegen de woenstijstad Phoenix aanligt, is het de afgelopen dagen Ironmancity geweest. Deze gezellige universiteitsstad mocht voor de vijfde keer en voor het eerst in November de wedstrijd organiseren. De wedstrijd waar ik me een jaar geleden voor heb ingeschreven. De mogelijkheid bestaat hier je kwalificeren voor Hawaii.
Arizona heeft 80 slots te vergeven, waarvan 8 in het pro veld. Aangezien ik me de vorige drie keer als agegrouper heb gekwalificeerd wilde ik nu de uitdaging wel aan gaan dit bij de Big Boys eens te proberen. Dit in de wetenschap natuurlijk dat de kansen bijzonder klein zijn. Hoewel het zeker niet uitgesloten is...Een van de eerste mogelijkheden dit seizoen je te kwalificeren voor Hawaï, zullen dan ook de direct gekwalificeerde zeker benutten. Ik voorzag alleen bij een top 10 positie mogelijkheden om te gaan. Met deze wetenschap lag voor mij de druk laag, maar vond ik het zeker spannend om tussen de profi's te starten.
Donderdag zijn we vanuit San Diego, waar ik de afgelopen tijd ben verbleven, naar Phoenix gereden. Daar heb ik vrijdag een ronde van het fietsparcours verkend. Redelijk simpel, nl. over een rechte weg, vals plat naar het keerpunt en vervolgens twee keer zo hard weer terug (bijna dan). En dit drie keer...
Mijn trainingen in San Diego en daarvoor in het koude Nederland leken zijn vruchten af te werpen en ik had er veel vertrouwen in.. temeer omdat ik in alle rust mijn trainingen kon af werken...
Het zwemgedeelte vond plaats in Tempe Town Lake, dat wat meer op een rivier lijkt dan een meer, omdat er een aantal bruggen over heen zijn gebouwd. De temperatuur van het water was hooguit 18 graden, maar in mijn nieuwe wetsuit en een extra cap moest er niets meer misgaan...Helaas kreeg ik al vrij vroeg in de wedstrijd krampverschijnselen in mijn kuiten die alleen maar erger leken te worden. Ik moest regelmatig mijn benen stilhouden om dit te laten verdwijnen, iets wat niet lukte...De kramp was pijnlijk en ik kon niet meer voluit. Met name het tweede gedeelte van de race was afzien. Ik wilde rekken en trekken, maar dat ging natuurlijk niet.....Even dacht ik zelfs om uit te stappen. Ik baalde dus verschrikkelijk, temeer omdat ik voor de wedstrijd veel had gedronken en had gestreched.
Ik wist dat dit consequenties zou hebben voor het fietsen en na de wissel voelde de beperkingen van mijn mijn kuitspier hevig. Ik haalde Heleen in en ik deed even mijn beklag bij haar en we wensten elkaar verder succes...Langzamerhand, na wat rekken en strekken op de fiets werd het gevoel minder, maar het ging nooit helemaal weg. ik zat niet lekker in de race...Ik zat niet lekker op mijn zadel...Ik zat niet lekker in mijn vel !! Ik probeerde mijzelf moed in te praten en dat hield me op in het zadel...Met 4.47 ook weer onder mijn niveau.
Ondanks dit kon ik de moed wel weer vinden om de marathon te lopen, maar het kwaad was onbewust al geschied. Ik begon gereserveerd...te voorzichtig kun je stellen, maar er zit ook voor de tweede helft niet meer in. De harde ondergrond en vele hoogteverschillen maakte het ook niet echt gemakkelijk.
Het doel om onder negen uur te blijven is dan helaas ook niet gelukt. Ondanks de ontevredenheid ben ik niet diep teleurgesteld en voorzie ik andere kansen in de toekomst om eventueel in de eredivisie een plek te veroveren voor Kona. Tijdens mijn eerste prorace mocht dit helaas niet baten, maar de aanhouder wint !!
Heleen heeft velen verbaasd, denk ik. Zij mocht de Nederlandse eer hoog houden om als eerste vrouw nog geen tien minuten na mij te finishen...Heleen, wellicht ten overvloede...Super ! Gefeliciteerd met je eerste Ironman overwinning !!
Sportieve Groeten,
Daniel Avant |
