Ik zit nu inmiddels een kleine twee weken in San Diego en er rest nog
een dikke week voor de wedstrijd IM Arizona. Al heel lang wilde ik hier
de sfeer eens proeven hoe het zou zijn in het Mekka van de Amerikaanse
triatlonwereld en heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt van een
aanbod om hier te komen trainen.
De eerste indruk van San Diego was zeer wisselend. Ik zat in de buurt
van Encinitas de thuisplaats van Nytro, de triathlonsportwinkel van
Californië. Ik verbleef bij een andere triatleet in huis. Dit contact
verliep nogal stroefjes... Het was nogal lastig om echt goed berijdbare
fietsroutes af te leggen op de ene weg na, de 101 langs de kust tussen
San Diego en Oceanside. Hierlangs bevinden zich mooie Amerikaanse
badplaatsen met een typisch Amerikaans beachboy/surfboy karakter.
Helaas zijn er veel kruispunten met verkeerslichten en was dit terrein
niet geheel ideaal voor snellere interval of tijdrittrainingen. Ik had
kort ervoor in Nederland een boete van 60 euro gekregen voor rijden
door rood op de fiets en zou ik verwachten dat de Amerikanen daar nog
strenger in zijn. Tot op heden rijd ik meer door rood dan door groen en
heb ik nog geen boete (klop, klop)
Even ten noorden van Oceanside bevindt zich een militaire basis, Camp
Pendleton. Deze is alleen toegankelijk met ID. Vanaf deze basis loopt
een fietspad richting LA (hier zo'n 150 km vandaan) en het is er
gortdroog, maar wel lekker rustig en dit zijn de ideale plekken om
lekker te gassen. Het wemelt hier trouwens van de fietsers en het moet
er in de weken voor Hawaï helemaal een gekkenhuis zijn van pro's die
dit als tussenstation gebruiken voor Hawaï. Iets dat ik langzaam maar
zeker begin te begrijpen.
Waar ik eerst gereserveerd was in het verkeer kom ik er steeds meer
achter dat fietsers er, zeg ja..de dienst uitmaken... althans. De
automobilisten zijn, zelfs voor Amerikaanse begrippen zeer defensief.
Inmiddels zit ik op een ander adres bij Lisa en Eric en hun twee
kinderen Tye en Kayla (en twee honden en drie katten vernoemd naar
plaatsen op Hawaï) ik zit meer landinwaarts en train wat meer in de
heuvels. Het is hier een stuk rustiger, maar de omgeving is minder
sfeervol. De omgeving lijkt op Zuid Spanje en de huizen doen ook
mediterraan aan. Het is een typische Amerikaanse nieuwbouwwijk. Gelikt
met veel landskaping op de openbare plekken. Buiten de bebouwde kom
zijn er ook stoepen en dat geeft een heel vreemd effect...Lisa en Eric
trainen ook voor Arizona en hebben me met warm ontvangen. Het zijn
schatten van mensen en het is er dus erg gezellig.
Lisa en ik hebben vanochtend masterswimming gedaan en lagen we om half
zes al in het water. Om de voordelen van San Diego een beetje te
nuanceren.... Het wordt hier al licht om zes uur en om zes uur is het
ook weer donker. Ik vertrek hier meestal tussen zeven en acht om te
gaan fietsen en heb mij trainingen voor tweeën meestal afgerond. Ik
lig voor tienen op bed en sta om zes uur op. Je kunt hier het gehele
jaar door trainen, hoewel het mij in de zomer wel heel warm lijkt. de
temperaturen schommelen tussen 18 en dertig graden en de
luchtvochtigheid is maar 35%.
Morgen zit er nog een duurrit op van 5,5 uur en heb ik de afgelopen
week meer dan 8oo km gereden. Daarna volgt de taper. Volgende week
donderdag vertrekken we naar Arizona en kan ik het parcours verkennen.
Ik heb er echt ontzettend veel zin in en heb er ook veel vertrouwen in.
De spanning begint te komen en dat is een goed teken voor degene die
het nog niet wist. Een ticket voor Hawaï volgend jaar zal zeer
moeilijk worden want ik ga voor het eerst als pro, maar....You'll never
know !!!!
Binnenkort meer..
Daniel Avant |
