Zoals bekend heb ik dit jaar mijn wedstrijden afgestemd op de geweldige QC Roth en in het najaar de IM in Tempe, Arizona. Door materiaalpech moest ik noodgedwongen uitstappen in Roth en heb ik kort daarop besloten mijn pijlen te richten op de LD in Almere.
Er zaten dus zes weken tussen Roth en Almere. Zes weken om mijn opgeslagen trainingen consolideren en eventueel nog (zo efficiënt mogelijk) uit te bouwen. Ik had in Roth weinig geleden, dus was rust daarna niet noodzakelijk. Deze uitdaging liet ik in eerste instantie over aan Lars die met hetzelfde probleem zat, aangezien hij vanwege het extreme weer ook uit moest stappen in Duitsland. Iets dat hem wellicht beter uit zou komen dan mij. Pieken blijft lastig. De finetuning van de trainingen mogen nooit te vroeg of te laat komen en het is een kunst dit intelligent te benutten. Daarom zou het voor mij ook de vraag blijven of het mogelijk zou zijn in Almere optimaal te kunnen pieken. Beide mentaal en fysiek.
Ik had tot op heden dit seizoen nog niets laten zien. Ik was er dus op gebrand te laten zien wat ik in mijn mars had, maar het uitstappen in de voorgaande wedstrijden hadden me weinig zelfvertrouwen gegeven en het was nu zaak deze onzekerheid weg te nemen. Ik had het gevoel helemaal klaar te zijn voor Almere. Of ik die fysieke piek al voorbij was zou dan blijken.
Ik was zó blij dat de weersvoorspellingen goed waren. Het zou op wedstrijddag 26 graden worden en droog. Kort voor de wedstrijd is het weer zeer wisselvallig geweest en ik presteer toch het best bij zo'n 23. Sommigen vinden 26 graden veel te warm, maar na de ervaring in Roth, waar het 14 graden was en de gehele dag regen, was ik blij met dit zomerse weer. Ik had zelfs even de zorg of de overgang niet te abrupt zou zijn. Echter, het genot overheerste en ik keek erg uit naar het evenement. Zoals altijd probeerde ik in mijn laatste dagen de wedstrijd te visualiseren.
Op vrijdag, de dag dat we onze fietsen in moeten leveren kreeg ik tevens startnummer 2 toegekend. Ik wist niet goed wat ik hiervan moest denken... Het legde me eerst een bepaalde druk op. Ik probeerde dit om te zetten naar een positieve druk. Het gevoel dat ik er trots op moest zijn. Dit lukt aardig, geloof ik...
Wedstrijddag
We logeerden dat weekend bij Lars, die in Almere woont. Zijn ouders hadden een heerlijke maaltijd bereid de dag voor de wedstrijd, dus leverde ons dat een last minder en een "ontspannend" dagje meer op. Zoals gewoonlijk, voor een wedstrijd, was het deze keer pasta zonder vlees en een goede fruitsalade achteraf.
Die volgende ochtend heb ik de gebruikelijke kop(pen) koffie voor de darmstimulatie genuttigd, voorafgegaan aan een aantal sneetjes wit brood met jam. De voeding voor de wedstrijd was geregeld volgens plan en ik heb met Bas de dag ervoor al besproken hoe hij als coach de voeding aan zou gegeven tijdens het fietsten en lopen. Een goede voorbereiding is het halve werk !
In het parc fermé heb ik mijn laatste voorbereiding getroffen. Banden oppompen, voeding op de fiets (kijken of het ventiel vast zit). De gebruikelijke praatjes werden gemaakt met de buren, die vandaag van behoorlijk nivo waren en natuurlijk met Lars, die ik opeens uit het oog verloor. Ik ben dus met Bas (mijn partner) en Corne Klein richting de zwemstart gelopen en heb daar mijn wetsuit aangedaan. Heel kort heb ik ingezwommen, maar dit mocht geen naam hebben. Ik wilde gewoon weg. De wedstrijd in.
Na het startschot ging het eigenlijk wel lekker. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik een uur lang aan dacht, maar het is een kwestie van een goede slag weten te vinden, geconcentreerd te blijven en jezelf aan moedigen. Het water was vlak en het zwom heerlijk. Ik heb echter de neiging regelmatig naar rechts af te wijken en dit moest ik af en toe corrigeren door recht op een boei af te zwemmen. Ik klokte 1.04 en dat viel wel tegen. Het voelde sneller en de twijfels rezen over de lengte van het parcours.
De wissel ging niet perfect. Ik had problemen met mijn helm en dit leek eeuwig te duren. Vervolgens met een hartslag van 155 de dijk op gaf aan dat deze veel te hoog was, maar dat is normaal na het zwemmen. Deze zou na een kwartier wel zakken. Nu stond ik aan het begin van een inhaalslag die tot het einde van de wedstrijd zou duren. Ik gaf na afloop op TV Flevoland aan dat dit mentaal zwaar is, hoewel ik dit wel erg gewend ben ik probeerde dit positief om te zetten. Vooral in de eerste ronde “tik je heel veel mensen af”, naarmate de ronden volgden begon mijn vertrouwen te groeien en voelde ik dat ik geweldig fietste. Anton Mol, Bram vd Bergh en Marcel Gierman haalde ik in hoog tempo in. Ik klokte 1.30 en 1.30 in de eerste twee ronden. Dat is gemiddeld 40 km/h. Ik had wel een zorg over mijn voeding die ik niet goed binnen kon houden. Na één maal een banaan te hebben genomen, moest ik dit er direct weer uitspugen. Ook bij de overige slokken protesteerde mij maag heftig.
Net voordat ik de laatste ronde in ging haalde ik Merijn Schuurman in, maar nam ik de bocht van het keerpunt op begin van de dijk niet goed. Merijn zat toen achter me en beiden reden we de hekken in. Merijn kon weer snel weg komen, maar mijn wiel liep aan. Ik moest dus weer stoppen om mijn remblokjes te verschuiven hopende dit te voorkomen. Tot mijn opluchting lukte dit en ontstonden hierdoor geen problemen meer. Ik kon in de laatste ronde nog net Borreman en Klein voorbij zodat ik als tweede Nederlander het Parc Ferme in kwam.
In mijn haast en vol met adrenaline maakte ik mijn helm te vroeg los. Hiervoor kreeg ik een Stop en Go ! Vervolgens wilde ik mijn startnummer naar voren doen en raakte deze aan een kant los. Ik kreeg hiervoor geel...
Deze gebeurtenissen zorgden ervoor dat Bas Borreman en Corne Klein veel vlugger aan de marathon begonnen waardoor ik wederom een achterstand moest goedmaken.
De marathon begon erg zwaar. De voorafgaande ervaring in het parc fermé hadden me uit mijn concentratie gehaald, maar ik was ook even bang dat ik te hard had gefietst, hoewel mijn hartslag dit niet aangaf. Door het regelmatig braken op de fiets had ik de angst te weinig koolhydraten te hebben opgeslagen en voelde ik dat een snelle marathontijd moeilijk zou zijn. Ik baalde ervan, want ik wilde dolgraag een pr. Ik had wel een goede hoop dat ik goed in mijn ritme zou komen en in de eerste ronde bleek ook wel dat ik harder liep dan Bas en Corne, waardoor ik ze snel weer kon pakken. Er liep echter nog een Nederlander op het parcours, Matthijs van Scheijen. Tevens een aantal andere Europeanen die ik graag wilde pakken. Grootste tegenstander was vandaag de hitte, Althans de abrupte overgang.
De marathon was geen slijtageslag, toch ging het dus niet helemaal lekker. De eerste ronde ging nog wel goed maar na mijn doorkomst in de tweede ronde hoorde ik dat ik 1.01 liep en dat was te langzaam. Ik kon hieruit de conclusie trekken dat het halen van een pr er niet in zou zitten, maar wel dat ik als eerste Nederlander kon finishen, want ik liep snel op Matthijs in die trouwens een goede race liep. Ik wilde hem pakken en na dat dit ook lukte, was ik tevreden. Na 8 uur 51 kwam ik over de finish en was ik klaar. Ik werd gefeliciteerd als de officieuze Nederlands kampioen...
Deze titel zal ik direct ontkrachten omdat die volgende dag veel goede LD atleten zouden starten, maar het klinkt wel lekker... maar toch net niet helemaal. Een poging om officieel een podiumplek te bemachtigen op het NK LD blijft een uitdaging voor de toekomst en wellicht zien ze me volgend jaar terug.
Conclusie
Achteraf gezien ben ik dus tevreden met mijn prestatie. Ik had een dubbele doelstelling, maar een daarvan was die dag niet mogelijk. Mijn zwemtijd viel tegen en daar moet ondanks de behoorlijke investering van dit jaar flink aan gewerkt worden. Het fietsen ging erg goed en het was erg vlak. Ik heb nooit eerder zo snel gereden. De marathon viel tegen. De grote stap die ik graag wilde maken zat er niet in, maar is wel mogelijk. Ik kan een aantal dingen verklaren en dat geeft hoop. Ik ga me nu richten op IM Arizona waar ik erg naar uitkijk.
Graag wil ik iedereen bedanken die met me meeleeft. Vooral natuurlijk Bas, mijn moeder, Lars mijn coach, Frank Heldoorn, mijn sponsoren, de Pedaleur, BAM, Physique en TVA!. TVArnhem, VZC.
Daniel |
